ΑΠΟΨΕΙΣ – ΝΕΑ

Κείμενο που δημοσιεύτηκε στο #3ο# έντυπο δρόμου του αντιφασιστικού πυρήνα Antifa Centro /// Φθινόπωρο ’21

Το σόου κυλάει κάπως έτσι: αγνοί φοιτητές της αριστεράς αποφασίζουν (αυθόρμητα!) να επιτελέσουν το «επαναστατικό» τους καθήκον και να διαφωτίσουν τα καημένα ΕΠΑΛ Σταυρούπολης. Κάνουν λοιπόν την εξόρμησή τους έτοιμοι να φάνε ξύλο. Και η συνέχεια έχει καταγγελίες για φασιστική βία, φυσικά με την κάλυψη των πάντα πρόθυμων ΜΜΕ και την πανταχού παρούσα ελληνική αστυνομία. Μόνο που το εργάκι είναι τόσο προβλεπόμενο όσο και η στρατηγική που χρησιμοποίησε η αριστερά.

Με δοκιμασμένο εδώ και δεκαετίες πλάνο, η ηγεσία της αριστεράς στέλνει νεαρά μέλη της να φάνε ξύλο. Έπειτα το ξύλο γίνεται viral κι έτσι έχουμε ένα ακόμα «πρόβλημα» που απαιτεί λύση. Με την αριστερά να εμφανίζεται ακόμη ζωντανή και μάχιμη, έτοιμη να λύσει το πρόβλημα και να προσφέρει νέες υπηρεσίες στο κράτος. Το θεατράκι αυτό ακολούθησαν πλήθος κοινωνιολογικών αναλύσεων σύμφωνα με τις οποίες «στις γειτονιές που βασιλεύ-ει η φτώχεια, η ανέχεια, η εξαθλίωση, η απουσία οράματος και προοπτικής, εκεί βρίσκει πρόσφορο έδαφος ο φασισμός». Με τη σειρά τους διάφοροι φασίστες δεν έχασαν την ευκαιρία να καβαλήσουν την αριστερή ρητορική περί «ναζιστικού πυρήνα στη Σταυρούπολη». Με λίγα λόγια, όλοι είχαν λόγους τα ΕΠΑΛ να έχουν «πιάσει φασίστες». Όλοι εκτός προφανώς από τα ΕΠΑΛ που τους κοτσαρίστηκε η ρετσινιά των φασιστών.

Η επιλογή του ΕΠΑΛ να «γίνει θέμα» δεν ήταν καθόλου τυχαία. Γιατί η λέξη ΕΠΑΛ χρησιμοποιείται ως κωδικός. Γιατί τα ΕΠΑΛ είναι το μέρος όπου συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο τμήμα της εργατικής νεολαίας μέχρι αυτή να προοριστεί για τις μελλοντικές σκατοδουλειές. Τα ΕΠΑΛ είναι τα πιο πολυεθνικά σχολεία της χώρας. Είναι τα παιδιά που δέχτηκαν την χειρότερη πίεση στη διάρκεια της καραντίνας, τα περισσότερα πρόστιμα και τις μεγαλύτερες απαγορεύσεις. Είναι εκεί που το μίσος για την αστυνομία, την αριστερά και όλα τα «αναγκαία μέτρα» που αυτή μας φόρεσε δύο χρόνια τώρα, φουντώνει. Τα ΕΠΑΛ είναι οι μαθητές και οι μαθήτριες της εργατικής τάξης που διαρκώς μπαίνουν στο στόχαστρο της δημόσια τάξης με διάφορες αφορμές. Βαφτίζονται ως αντικοινωνικές, βίαιοι, παραβατικές και τώρα φασίστες.

Και αυτό που ακολουθεί τη συνεχή υποτίμηση μέσω χαρακτηρισμών είναι κλωτσιές και αστυνομική διαχείριση. Αυτό ακολούθησε και σε Σταυρούπολη- Εύοσμο, δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις μαθητών. Η εργατική τάξη δαιμονοποιείται για να μπορεί να νομιμοποιηθεί οποιαδήποτε μεταχείρισή της επιφυλάσσει το κράτος. Τα επεισόδια που παρακολουθήσαμε είναι μία μόνο εικόνα από τη βία του μέλλοντος που προετοιμάζεται να δεχθεί ένα μεγάλο κομμάτι μας, αυτό της πολυεθνικής εργατικής νεολαίας.

Επειδή είναι ΕΠΑΛ.
Και τα ΕΠΑΛ «αξίζουν» την βία της αστυνομίας, και κάθε βία επειδή είναι αυτό ακριβώς που είναι.


ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΧΑΛΑΡΩΣΕ Η ΦΑΣΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΦΑΝΤΑ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ

Κείμενο που δημοσιεύτηκε στο #2ο# έντυπο δρόμου του αντιφασιστικού πυρήνα Antifa Centro /// Μάης-Ιούνης ’21

Τα μάθατε τα τελευταία νέα; Όλα σιγά-σιγά γίνονται λέει κανονικά. Ή σχεδόν κανονικά. Η κρατική διαιτησία σφύριξε και η κατάσταση «χαλάρωσε». Ο «φονικός ιός» πέρασε στην καλοκαιρινή του ξένοιαστη φάση. Τα μαγαζιά άνοιξαν και οι κλειδωμένοι πήραν τους δρόμους για διασκέδαση σε πλατείες και μαγαζιά. Οι επιδρομές των μπάτσων προσωρινά περιορίστηκαν, το ωράριο απαγόρευσης μειώθηκε και η ζωή κυλά σαν άλλοτε.

Μόνο που να. Υπάρχει ένας ελέφαντας στη μέση του σαλονιού και όλοι κάνουν πως δεν τον βλέπουν. Ο ελέφαντας δεν μας προέκυψε ξαφνικά και δε θα εξαφανιστεί επειδή κάποιοι προφασίζονται ότι δεν υπάρχει. Ο ελέφαντας κουβαλά στην πλάτη του όλα αυτά που συνέβησαν έναν χρόνο τώρα. Όλα αυτά δηλαδή που μας λένε να ξεχάσουμε και να προσποιηθούμε ότι δε συνέβησαν ποτέ, χαλαρώνοντας.

Πώς να μπούμε σε mood χαλάρωσης όμως όταν εξαρχής ξέρουμε πως το πρόβλημα δεν προέρχεται από καμία υγειονομική απειλή αλλά από την καπιταλιστική κρίση που μαίνεται εδώ και χρόνια; Όταν τα αφεντικά για να διαχειριστούν την κατάσταση που μυρίζει μπαρούτι χρησιμοποιούν τα παλιά τους, άχαστα, μέσα. Δηλαδή «σπρώξιμο» με τους ανταγωνιστές στο εξωτερικό και πίεση μέχρι εσχάτων στην εργατική τάξη στο εσωτερικό.  Γιατί να προσποιηθούμε ότι όλα τέλειωσαν όταν ξέρουμε πως όλες αυτές οι πειθαρχήσεις , ως κρατικά κεκτημένα πια, και η υποτίμηση των τελευταίων μηνών θα χρησιμοποιηθούν ξανά πάνω στα τομάρια μας;

Δε θέλουμε να ξεχάσουμε τι στο διάολο πάθαμε έναν χρόνο τώρα και δε θέλουμε να χαλαρώσουμε. Γιατί είμαστε σίγουρες ότι όλοι αυτοί οι μηχανισμοί που εφαρμόστηκαν εναντίον μας δεν πρόκειται να εγκαταλειφθούν εύκολα. Γιατί δε βλέπουμε κανένα φως στον ορίζοντα. Ήδη η περιβόητη χαλάρωση ήρθε αγκαζέ με νέες πειθαρχήσεις, με νέες ουρές σε φαρμακεία, με ματωμένες μπατονέτες σε μύτες, με νέα χαρτάκια που θα εγκρίνουν την παρουσία μας στη δουλειά, στο σχολείο ή όπου αλλού το αποφασίσουν. Όσο για τη βραδινή απαγόρευση κυκλοφορίας όλοι κάνουν τον κούνελο!  Κι αυτό τώρα όλοι μαζί, δεξιοί και αριστεροί το αποκαλούν χαλάρωση. Όνειρο!

Δεν μπορούμε και δε θέλουμε να ξεχάσουμε γιατί προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα που έρχονται. Γιατί απέναντί μας εκτός από το κράτος έχουμε κι αυτό το σιχαμένο σώμα του εθνικού κορμού που είναι έτοιμο για όλα ακόμα κι αν τώρα έχει μπει σε καλοκαιρινό mood. Έχουμε απέναντί μας ένα σώμα που ανά πάσα ώρα και στιγμή είναι έτοιμο να υπακούσει σε κάθε παράλογη εντολή δίχως καμία διαφωνία, που έχει εξοικειωθεί με κάθε λογής μεταμφίεση αυτοπειθάρχησης, που έχει αποδεχθεί ότι μπορεί να λειτουργεί με «άνοιγμα» και «κλείσιμο» και να μην τρέχει μία! Που έχει γίνει ένα με τα αστυνομικά σώματα που αλώνιζαν στις πλατείες μας κυνηγώντας κάθε πράξη απειθαρχίας μας! Κι ήταν πολλές!

Οπότε αδέρφια εμάς δε μας παίρνει να χαλαρώσουμε. Δε μας παίρνει να βάλουμε το σεμεδάκι της γιαγιάς πάνω στον ελέφαντα στο σαλόνι.