Δεν είναι πολιτική καθαριότητας, είναι ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΑΞΗ!

Όσο να πεις το προσπαθούν. Και κυριακάτικες επιχειρήσεις καθαριότητας διοργανώνουν και επιχειρήσεις anti graffiti έβαλαν μπροστά και τους τοίχους βάφουν σαν νοσοκομεία  και τις πλατείες μας δεν αφήνουν σε ησυχία.  Όσο να πεις το παλεύουν. Και πατημένες τσίχλες ξεκόλλησαν και street artists επιστράτευσαν για να «μεταμορφώσουν» τα αφισοκολλημένα καφάο σε «έργα τέχνης» δίνοντας  τσάμπα σπρέι για εγκεκριμένη ομορφιά. Και κάθε θάμνο κούρεψαν μέχρι να κάνουν τις καβάτζες ορατές από παντού.

Την ώρα που η δικιά μας παρουσία στο δημόσιο χώρο απαιτούσε κρατική άδεια ο Δήμος Αθηναίων άρχισε να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Να εφαρμόζει όλες τις τακτικές της μηδενικής ανοχής στο δημόσιο χώρο που είχαν εκκενώσει με προσχήματα. Αυτή η κρατική στρατηγική για δημόσια τάξη δουλεύει από καιρό, πολύ πριν από τα lockdown. Και δεν έχει μόνο λυσσασμένους μπάτσους για ελέγχους και τραβήγματα αλλά έχει και πρωτοβουλίες κατοίκων- μαγαζατόρων με κοινά συμφέροντα. Η στρατηγική αυτή ταυτίζει την καθαριότητα με την ασφάλεια. Τους γκρί τοίχους με τους μπάτσους. Την εμφανή αστυνόμευση με τα μάτια και τα αυτιά των μικροαστών υποστηρικτών του δόγματος           «τάξη και ασφάλεια» στις γειτονιές μας. Και πάει χέρι-χέρι με την αυστηρή ποινοκοποίηση της μικροπαραβατικότητας και της «βρωμιάς» των ταξικών εχθρών τους.

Δηλαδή βάζει στο στόχαστο με άμεσους και έμμεσους τρόπους τις ζωές μας. Βαφτίζει βρώμικα και παραβατικά όλα τα σύμβολα της κουλτούρας μας. Τους τρόπους και τα εργαλεία που έχουμε να μιλάμε για λογαριασμό μας. Τις χίλιες γλώσσες μας. Σβήνει τα σημάδια μας στους τοίχους, σκίζει τα λόγια μας στις αφίσες προσπαθεί να μας κάνει εκτός από «παραβατικούς» και αόρατες.  Από την καθαρή μεριά οι μπάτσοι και οι ρουφιάνοι φίλοι τους κι από την βρώμικη όλοι εμείς.

Το μοτο του δήμου Αθηναίων «Αθήνα Καθαρή» δεν έχει στο κέντρο του την καθαριότητα. Έχει στην καρδιά του τη διαρκή μάχη του κράτους για την επιβολή του στο δημόσιο χώρο. Μια  μάχη που εξελίσσεται παράλληλα με την υποτίμησή των ζωών μας, με την εκπαίδευσή μας να λειτουργούμε με κλεισίματα και ανοίγματα, με τις μάσκες που μας φόρεσαν στις μούρες, με τους μισθούς μας που έγιναν επιδόματα. Μα η μάχη αυτή δεν έχει δεδομένο αποτέλεσμα.

Δεν παίζουν σε άδειο γήπεδο!