Summer Bombing

Γέφυρα Μουστοξύδη,πλατεία Πρωτομαγιάς. Είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού. Η αφόρητη ζέστη σε συνδυασμό με την παρουσία τουριστών και άλλων μεταμοντέρνων  κάνουν την ατμόσφαιρα ασφυκτική. Ταυτόγχρονα, τα βράδια, παίζουν καθημερινά συναυλίες, από <<επιφανείς καλλιτέχνες>>, μετατρέποντας τον χώρο σε κάτι μεταξύ σκυλάδικου και super paradise στην Μύκονο.

Αυτά, τα κατα τ’άλλα καλλιτεχνικά και προοδευτικά events, μόνο τυχαία δεν είναι.

Δεν ξεχνάμε τι γινόταν τα δύο τελευταία χρόνια στα πάρκα και τις πλατείες, αυτής της πόλης. Τότε, που έπαιζε <<φονικός ιός>> και lockdown. Τότε, που οι ρουφιάνοι είχαν κλειστεί μέσα φορώντας τις μάσκες τους και είχαν δώσει την θέση τους στους μπάτσους  που επιτηρούσαν τα πάρκα και τις πλατείες απ’ τους<< αντικοινωνικούς>>.

Και ερχόμαστε στο σήμερα.

Είναι οι ίδιοι ρουφιάνοι που ξαμολύθηκαν  με τις πλάτες του κράτους και των δημοτικών αρχών, μετά από καιρό. Κάποιες φορές με το πρόσωπο του εναλλακτικού και άλλες, με αυτό του νοικοκυραίου. Φιγούρες<<λατρεμένες>>,όπως,πρώην αγανακτισμένοι απ’ τις επιτροπές κατοίκων και άλλοι <<φιλεύσπλαχνοι>>, κινητοποιούνται, από αυτά τα <<πολιτιστικά>>  events, με σκοπό να καταλάβουν τον δημόσιο χώρο. Το μέρος που άνδρες και γυναίκες της πολυεθνικής εργατικής τάξης βρίσκονται, καθημερινά, για να την παλεύουν και όπου όλοι οι ρουφιάνοι έχουν βαλθεί να τους περιορίσουν. Με αυτά τα μέσα,με οθόνες και παρκαδόρους δηλαδή, προσπαθούν να αποκλείσουν την εργατική τάξη απ’ το δημόσιο χώρο. Χωρίς απαγορεύσεις και χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.

Να που δεν χρειάζονται και τόσοι μπάτσοι, καμιά φορά !

Την ίδια ώρα, στις εφημερίδες  και στα δελτία , η ίδια λούπα, ξανά και ξανά: Τουρκική προκλητικότητα, πληθωρισμός, <<τρελός>> Πούτιν και βία με το τσουβάλι. Παράλληλα, οι τηλερουφιάνοι έχουν πάρει φωτιά και συνέχεια μας λένε οτι έρχεται δύσκολος χειμώνας.Κάθε είδους ειδικός, λανσάρει την αφήγηση του για το τι συμβαίνει, ενώ στο άκουσμα τους, φόβος διαχέεται παντού. Ένας φόβος που καλεί σε θυσίες για το <<κοινό καλό>>. Που οδηγεί σε διανοητική παράλυση και μουγγαμάρα. (Σαν κάτι να θυμίζει ).

Εμείς απ’την μεριά μας, δεν ψηνόμαστε μία, να κάνουμε θυσίες και να υπακούσουμε στα κρατικά σχέδια. Σχέδια με πολιτιστικό, υγειονομικό ή ό,τι άλλο μανδύα σκεφτούν . Και δεν είμαστε οι μόνες. Υπάρχουν πολλά αδέρφια, εκεί έξω, που δεν γουστάρουνε και αυτά. Γιατί, αυτά τα σχέδια μυρίζουν εξαθλίωση και προετοιμασία για πόλεμο. Γιατί, ο φόβος εκπορεύεται απ’ το κράτος και έχει σκοπό να συμμορφωθούμε με τα σχέδιά του.Εμείς απ’ την άλλη, επιλέγουμε να πολώνουμε τις γειτονιές μας. Να εκφράζουμε τις αρνήσεις μας  στους τοίχους και όχι μόνο.Γιατί, παίζεται το μέλλον και τα τομάρια μας.

Ένα το μόνο σίγουρο· Παρ’όλη την μαυρίλα που παίζει πρέπει να δείξουμε εμπιστοσύνη.Να χτίσουμε τις δικές μας αφηγήσεις και να κατανοήσουμε όσα μας συμβαίνουν.Να μιλήσουμε για λογαριασμό μας και να δούμε, όσα μας ενώνουν. Με περηφάνια πάντα για την τάξη μας. Να οργανωθούμε ενάντια στο φόβο.

Advertisement